Eylül, Ekim… ya sonrası?
Kasım!
Sadece bu kadar. Eylül ve Ekim birbirine bu kadar yakınken Kasım o denli uzaktır bu iki aya. Eylül ve Ekim birbirlerine bu denli yapışmışken, Kasım o derece kopmuştur onlardan. Kasım, biraz kış mevsimine yakın. Biraz kaçmak ister gibi Sonbahar’dan.
Eylül ve Ekim, birbirlerine ezelden bağlanmış iki kalp gibi. Birbirleriyle büyümüş iki çocuk. Günler, aylar ve mevsimler geçse de, Eylül aynı Eylül, Ekim aynı Ekim.
Eylül biraz durgun, biraz sakin, Ekim hırçın ve inatçı, Ekim “Ben burdayım” diye bağırıyor. Birbirleryle tam oluyorlar.
Kasım…
Belki, şimdi sadece sahibini bekleyen bir Ay.
Sonbahar çocukları kadar mutlu olan var mıdır bu dünyada.
Sonbahar çocukları.
Bir parktaki çimenleri aralıksız örten sonbahar yapraklarından daha güzel bir manzaranın olması ihtimalinin olamaması kadar;
Sonbahar çocuklarının mutluluğu kadar büyük mutluluklar… Olamaz bu dünyada, olmamalı.
Bazen kış mevsiminden gelir sert, kırıp geçiren soğuklar, fırtınalar…
Kasım ayı korurmuş hep Eylül ve Ekim’i. Bazen buda yetmezmiş. Ancak gelen Kış’ın en sert hali de olsa Eylül ve Ekim fırtınaları-karları, sakin, ılık vadilerinde eritir, dize getirir.
Sonbahar çocukları bu dünyada mutlu. Ne mutlu onlara. İçlerinde bir kar çiçeği. Kışın ortasına, tam da ortasında başını kardan çıkarmış, yapraklarını açmış, ben de aranıza geldim der gibi.
07 Kasım 2008, 03:17
Yazılarınız çok güzeldi keyifle okudum ve buraya çok yakıştı, sonbahar çocuğu olmak gerçekten bir ayrıcalık. Sonbahardan başka hangi mevsimdir ki kendinden sonra yerini beyaza saflığa bırakan, sonbaharın güzelliğidendir o bembeyaz bir gelinlik gibi doğayı kuşatan kar. Yazılarınızın devamını bekliyoruz.