Bencilleşti Ruhum Yine

Bencille?ti ruhum yine,  “Ben”  oldum ömrümün en zor ya??nda. Oysa benli?i hiçe say?p ya?ad???m zamanlar?m da vard?,  benli?i yere çald???m.
Yeniden dü?tüm pençesine ne  çare?

Benimle doldu?um ?u günlerimde hiç dolmuyor gözlerim bir zamanlar yakarken yüre?imi her gözya?? ?imdi sadece tuzlu su olarak ifade buluyor bende. Çünkü ben art?k sadece kendi fanili?imde ya?att???m fanilikler pe?indeyim. Ac?ts?n isterdim bakt???m her masum surat yüre?imi,  ama  ac?tm?yor, dokunmuyor yüre?imin bam teline.

Ben, “BEN” olal? unuttum Filistinli çocu?un yürek ac?s?n?, gözya??n?. Oysa benli?imle bulmal?yd?m ona, kurtulu?un dua kap?lar?n?. Uzun gecelerde, seherlerde ona dua ederek ba?lamal?yd?m, ku? c?v?lt?lar?n?n getirdi?i sabahlara do?ru.

Ben, “BEN” olal? unuttum yavrusunu yitirmi? annelerle beraber a?lamay?, onlara teselli olmay?, duymaz oldum onlar?n ç??l?klar?n?, bilmez oldum ac?lar?n?. Bilmeliydim oysa, almal?yd?m biraz?n? da olsa ac?lar?n? omuzlar?ndan omuzlar?ma.

Dünyan?n ac?lar? ac?tm?yordu art?k içimi. Ne vahim de?il mi?  Haiti de deprem olmu?, canlar yanm??, yürekler kanam??, sar?lmay? bekleyen ac?lar varm??, ümitleri varm?? dualarda gizli olan, dünyan?n bir yerinde onlar için de gö?e yükselmeliymi? eller hafiflesin diye ac?lar?. “Bana ne” de?il mi? Ben bunu bir varm?? bir yokmu? masal? gibi dinlemeyi tercih etmi?ken. “Ben varm???m, hiçbir ?ey yokmu? benden ba?ka”, ben varm???m vefa yokmu?, ben varm???m dünya yokmu? ve ben varm???m yalan çokmu?. Yalanlar?n gölgesinde ya?amakm??  hayat. Gerçek sand???m sahnelerde ba?rol oluyorum, Her ?eyin kendi eksenimde döndü?ünü sand???m bir yalan hayat varm??. Benli?im bir örümcek a?? gibi sarm?? her y an?m?.

Bir çocu?un gül yüzünün gülü dü?mü?.
Gülmeyi unutmu? bir çocuk, haberin var m? hem her gün a?l?yormu?. Kimsesiz bir çocuk. Kimsesiz yuvas?n?n penceresinden d??ar?ya bak?p so?uk gecelerde bir anne özlemiyle bir kucak hasretiyle, yanarken körpecik yüre?i… Onun so?uk özlem dolu gecelerinden haberin var m?? Bilir misin onun gecelerine ne kadar ac?lar akt???n?. Sen, gecelere akarken, hani yalan ???lt?lar?n gölgesinde ya?arken sen, onun gözlerinin  ???lt?s? gündüzlerde bile yok haberin var m??
Ve ben sadece elime kalem al?p yazmay? bileyim, karanl?k odama onun gözbebeklerinden çald???m ???lt?yla.
Sadece yazay?m ba?ka türlü yan?nda olmay? beceremeyip.
Sahi en son ne zaman bir kuca??n s?ca??nda uyudun yavru hat?rlar m?s?n? Kim bilir ne zaman! Do?ru ya… En son seni cami avlusundan  ald?klar?nda kucaklam??lard? onu da unutal? çok olmu?tu zaten de?imli yavru?
Ben, “BEN” diyorum, sen  neler diyorsun.
Neden  ?imdi huzur evlerinde yapayaln?z ya?ayan insanlardan bahsedip kaç?rd?n ki yalanc? huzurumu.
Biliyorum, onlar?n hasretlere kar??an huzurlar? vard?. Özlemlere kar??an, bulamad?klar? huzurlar?. Onlar ad? yuva olamam?? dört duvarlardan kovulal? çok olmu?tu. Unutulmu?tu onlar?n annelikleri babal?klar?, kendilerini onlara borçlu hissetmeyen evlatlar? vard? ama bilmezlerdi ki hala onlar?n dualar? ayakta tutuyor kendilerini.
Biz de unuttuk. Sadece onlar de?il vefas?z olan bizde vefas?z?z. Unuttuk onlar?. Oysa onlar her gün bekliyor… Gelse de birileri, “nas?ls?n?z” diye sorsalar, sorsalar da anlatsak içimizdeki derdi, gam?, kederi, rahatlasak biz de, “bizi dinleyenler de var ?u dünyada” desek diye bekliyorlar ama biz  unuttuk.
Gerçi hiç hat?rlamam??t?k zaten. Bir sürü i? güç, ?imdi gitmek çok güç, hem vakitte bulam?yoruz zaten de?il mi?

Ne dualar?m?z var bize muhtaç olanlara giden, ne yollar?m?z var onlara götüren. Gözümüz yemiyor, her gün envai çe?it nimetlerle donan?rken sofram?z, birileriyle payla?may?  gözümüz yemiyor,  midemiz o kadar yemi?ken, hala aç.  Çünkü hiç doymuyor ki nefsimiz gözümüz de doysun. Açl???m?z?n saati gelince hele,  ölece?iz san?r?z açl?ktan ve esirgeriz bize ziyadesiyle sunulan nimetleri payla?may? ve bilmeyiz ki esirgedi?imiz için öldü açl?ktan Afrikal? çocuk.
Kim u?ra?acak de?il mi biraz daha fazla aç kal?p nefsini terbiye etmekle terbiyesi güzel verilmi? çorbay? içmek varken de?il mi?

Böyle i?te; “Ben” dedik bende kald?k. Sende bitemedik ey muhtaç bak??  ve seni hiç bilmedik. Ama bizi bilen bir mefhum var kar??m?za dikilen, bir de “ben var?m” diyen  ölüm.
Biliyorum sen vars?n,  ben olmasam da sen vars?n.  Ben benli?ime bu kadar tak?lm??ken ey ölüm! Sen bir müddet daha tak?lma yoluma olmaz m?? K?sk?vrak yakalama en haz?rl?ks?z an?mda olmaz m?? Çünkü ben biliyorum ki,  senin varl???n idrak ettirecek bana bütün bunlar? ve ben korkuyorum senden, korkunun sana faydas? yok biliyorum. Ama, sana gelecek yolda bana faydas? olacak biliyorum b?rakt?racak omuzlar?mdaki fani yükleri ve onlar?n yerine yükleyecek yüre?ime sevgi ad?na, vefa ad?na ne varsa .

……ve bir ölüme a?larken anl?yorum art?k  gözya??  sadece tuzlu su de?ilmi?.

Tags: a?lamak, bencillik, benlik, filistinli çocuk, gül yüzlü çocuk, haiti depremi, ölüm, yaln?zl?k

You can leave a response, or trackback from your own site.