Bencilleşti Ruhum Yine

Bencille?ti ruhum yine,  “Ben”  oldum ömrümün en zor ya??nda. Oysa benli?i hiçe say?p ya?ad???m zamanlar?m da vard?,  benli?i yere çald???m.
Yeniden dü?tüm pençesine ne  çare?

Benimle doldu?um ?u günlerimde hiç dolmuyor gözlerim bir zamanlar yakarken yüre?imi her gözya?? ?imdi sadece tuzlu su olarak ifade buluyor bende. Çünkü ben art?k sadece kendi fanili?imde ya?att???m fanilikler pe?indeyim. Ac?ts?n isterdim bakt???m her masum surat yüre?imi,  ama  ac?tm?yor, dokunmuyor yüre?imin bam teline.

Ben, “BEN” olal? unuttum Filistinli çocu?un yürek ac?s?n?, gözya??n?. Oysa benli?imle bulmal?yd?m ona, kurtulu?un dua kap?lar?n?. Uzun gecelerde, seherlerde ona dua ederek ba?lamal?yd?m, ku? c?v?lt?lar?n?n getirdi?i sabahlara do?ru. (daha fazla…)

Canım bir tutam mutluluk çekti

Hani baz? zamanlar vard?r,  bütün mutluluk bulutlar?n?n senin üzerine ya?murlar ya?d?rmas?n? istedi?in.

Öyle bir zamanday?m bugün, tarifi ?udur diyemeyece?im bir mutluluk var yüre?imde. Ad? nedir bilmedi?im bir duygu ama mutluluk i?te bildi?in mutluluk. Hani bir annenin çocu?unun boynuna sar?ld??? an ya?ad??? gibi, hani yollar?n? ay?rm??ken kader iki sevgilinin aradan y?llar geçtikten sonra bir zaman diliminde kar??la??p kendilerine sunulan lütfun hazz?n? ya?amalar? gibi bir ?ey…

Ve ?u an ne istiyor can?m biliyor musun? Bir köy dü?ünün de olmak. ?öyle mutluluklar?n z?lg?t olup akt???, ?öyle ellerin dostça kenetlendi?i halaylar?n oldu?u,  (daha fazla…)

Sonbahar’ın Sonuna Doğru

Yol al?yoruz. Parklardaki o güzel a?açlarda dökülecek yaprak kalmad? belkide. K??a do?ru yol al?yoruz. O so?uk, o dondurucu so?uk bizi içine do?ru çekiyor. S?cak elbiselerimizden bizi ç?kar?p yak?c? so?u?un içine do?ru var gücüyle çekiyor.

Halbuki güne? elini ete?ini çekti?inde bu co?rafyadan güzel bir rüya gibi ba?lam??t? her?ey. Yapraklar o bo?ucu ye?illiklerinden kurtulup sar?n?n bütün tonlar?n? bize göstermekte adeta yar???rken her?ey tam bir ?ölen gibiydi.

Ölüme do?ru giderken bir ?ölen havas?ndayd? bütün a?açlar. Yapraklar?n? birer birer b?rak?rken topra??n ba?r?na belki de fark?ndayd?lar yeni bir baharda tekrar do?acaklara can olacaklar?n?n. (daha fazla…)

Sonbahar’ın Tam Ortasında

Sonbahar’?n tam da ortas?nday?m.

Sonbahar’?n tam ortas?nda ya?amak. S?cak ve so?uk. Uzak ve yak?n. Deniz kenar? ve A?r? Da??…

Eylül’de beklenilenler gelmediyse vay haline sonbahar kalbinin. Sonbahar hüzündür ya hani. Belki de önemli olan beklemektir. Hep beklemek. Birisinin gelip gelmemesi önemli de?il belki de.

Bir kalp en a?a??da. Di?er kalp en yüksekte. Sonbahar ikisinin ortas?nda. Sa?lam bir ba?. Uzaklarda ki kalpleri tutup birbirine ba?layan. Bir daha hiç ayr?lmas?nlar diye ba?layan. (daha fazla…)

Aşk Denilen Muamma

Sevgi üzerine sözler geçiyordu yüre?imden, radyoda çalan ?ark?y? dinlerken ve sevgi üzerine bir kaç kelam etme cüretinde bulunmu?tu zaten kalemim ben kendime geldi?imde.
?öyle diyordu ?ark?da;
“Yoklu?unla avunurum
Benli?i yere vururum
Aya??ndad?r gururum
Ez ezebildi?in kadar
Dilin olay?mda söyle
Nas?l yand?m sana böyle
Yollar?nda toprak eyle
Gez gezebildi?in kadar”

??te bu sevgidir, a?kt?r, feda olmakt?r dedirtiyor dü?ününce bu ?ark?. (daha fazla…)

Önce söz vard?

Her ?eyden önce, senden de benden de önce ve sözde yalan yoktu, korku yoktu ve söz sadece güzeldi. En büyük sözle üflenmi?ti bedenlerimize can. “Kûn feyekûn” “Ol.” denmi?ti oluvermi?tik.
Kainat?n özüydü söz. Senin de, benim de, hepimizin özünde en özge yerindeydi söz. Sözden sonra, sözle varolmu?tuk. Söz bizden büyüktü.
Ben hep korktum sözden. Sözün hikayesinden sonra ve bütün benli?imle söylenmemi?-söylenememi? sözlerin gölgesinde ya?ad?m. Çok ?ey söyleyecek zamanlar?m oldu, ama hep döndüm k?y?s?ndan, “ya pi?man olursam” diye esirgedim hep sözü…
Evet söz büyüktü ve ben küçüktüm. Kaç sözün alt?nda ezildim, kaç kez kendimden büyük sözler ettim ve sözlerim büyüdükçe ben o kadar küçüldüm. (daha fazla…)

Ne kadar güzelsin biliyormusun?

Ne kadar hüzün varsa yeryüzünde gözlerine bak?nca ya?ad?m güzel k?z.

Gözlerinin elas? kainat?n en güzel rengi ?u an. Duru?un kainat?n en çaresiz kalm?? hali, ellerin kainattaki çorak topraklar gibi… Peki yüre?in nas?l yavru yüre?in? S?cakl??? yak?p kavuruyor mu seni de, içinde sevgi volkanlar? patl?yor mu? Bütün kainata yetecek kadar sevgi bar?nd?r?yorsun içinde de?il mi?
Peki biz sana ne kadar sunabildik sevgimizi esirgemeden, senin güzel gözlerin gülsün diye nelerden vazgeçtik? Hiçbir ?eyden san?r?m yavru, ne sen ne de di?er çocuklar gülsün diye, hiçbir ?eyden vazgeçemedik. Ne kendimizden, ne zevkimizden, ne hayat?m?zdan vazgeçebildik. Sizin hayat?n?z pahas?nda da olsa vazgeçmedik vazgeçemedik… (daha fazla…)

Tek Sen Gelseydin de…

Sevgiden dem vuran yürekleri bar?nd?rmayan bir dünyaya kaç sabah daha gözlerim aç?lacak bilmiyorum ve benim söyleyecek güzelli?e dair hiçbir sözüm kalmad? bugün.

B?rakmad?lar içimde umut ad?na ye?eren duygular?. Senin gidi?in yalan dedirtti her ?eye.

?nsan yüreklerin ya?ad??? bir dünya de?il buras?, herkesin kendi nefsini yüre?inden büyük gördü?ü, hiç kimsenin “i?te yüre?im ve ben buraday?m” demeye cesaret edemedi?i, korkular?n ecele fayda olsun diye beklendi?i ve sevginin çoktan evini al?p gitti?i lugatlardan bile silindi?i bir dünya buras?. (daha fazla…)

?yi ki Do?dun Çocu?u Annesini Sard???nda

Gördü?ü her?ey asl?nda Anne kuca??ndaki huzurdan ibaretti. Anne kuca??nda hayat o kadar huzurlu ki…

O en güzel direksiyonlu araba, üstüne s??abilece?i büyük bir kamyon, bütün filler, foklar ve ay?lar… Güzel olan her?ey tam da o anda Anne kuca??nda oluyor.

A?lamaktan vazgeçilecek en güzel yer. A?lamaya ba?lanacak en güzel yer. (daha fazla…)

Ne vakit ba?lasam yazmaya sen giriyorsun kalemimin kapsad??? alana.

Hayat?n bana verilen bir lütuf oldu?unu seninle anlad?m o?lum.
Sen benim can?ms?n, hayat?ms?n, gözbebe?im de?il ondan da k?ymetlisin. Senin melek yüzün, senin kokun, kalemimden her dökülen…
Ne vakit ba?lasam yazmaya sen giriyorsun kalemimin kapsad??? alana.

Sen bu yüre?in çarp???, bu gözün ?????, bu hayat?n anlam? diye bildi?imsin. (daha fazla…)