Benimle doldu?um ?u günlerimde hiç dolmuyor gözlerim bir zamanlar yakarken yüre?imi her gözya?? ?imdi sadece tuzlu su olarak ifade buluyor bende. Çünkü ben art?k sadece kendi fanili?imde ya?att???m fanilikler pe?indeyim. Ac?ts?n isterdim bakt???m her masum surat yüre?imi,  ama  ac?tm?yor, dokunmuyor yüre?imin bam teline.

Ben, “BEN” olal? unuttum Filistinli çocu?un yürek ac?s?n?, gözya??n?. Oysa benli?imle bulmal?yd?m ona, kurtulu?un dua kap?lar?n?. Uzun gecelerde, seherlerde ona dua ederek ba?lamal?yd?m, ku? c?v?lt?lar?n?n getirdi?i sabahlara do?ru.

Ben, “BEN” olal? unuttum yavrusunu yitirmi? annelerle beraber a?lamay?, onlara teselli olmay?, duymaz oldum onlar?n ç??l?klar?n?, bilmez oldum ac?lar?n?. Bilmeliydim oysa, almal?yd?m biraz?n? da olsa ac?lar?n? omuzlar?ndan omuzlar?ma.

Dünyan?n ac?lar? ac?tm?yordu art?k içimi. Ne vahim de?il mi?  Haiti de deprem olmu?, canlar yanm??, yürekler kanam??, sar?lmay? bekleyen ac?lar varm??, ümitleri varm?? dualarda gizli olan, dünyan?n bir yerinde onlar için de gö?e yükselmeliymi? eller hafiflesin diye ac?lar?. “Bana ne” de?il mi? Ben bunu bir varm?? bir yokmu? masal? gibi dinlemeyi tercih etmi?ken. “Ben varm???m, hiçbir ?ey yokmu? benden ba?ka”, ben varm???m vefa yokmu?, ben varm???m dünya yokmu? ve ben varm???m yalan çokmu?. Yalanlar?n gölgesinde ya?amakm??  hayat. Gerçek sand???m sahnelerde ba?rol oluyorum, Her ?eyin kendi eksenimde döndü?ünü sand???m bir yalan hayat varm??. Benli?im bir örümcek a?? gibi sarm?? her y an?m?.

Bir çocu?un gül yüzünün gülü dü?mü?.
Gülmeyi unutmu? bir çocuk, haberin var m? hem her gün a?l?yormu?. Kimsesiz bir çocuk. Kimsesiz yuvas?n?n penceresinden d??ar?ya bak?p so?uk gecelerde bir anne özlemiyle bir kucak hasretiyle, yanarken körpecik yüre?i… Onun so?uk özlem dolu gecelerinden haberin var m?? Bilir misin onun gecelerine ne kadar ac?lar akt???n?. Sen, gecelere akarken, hani yalan ???lt?lar?n gölgesinde ya?arken sen, onun gözlerinin  ???lt?s? gündüzlerde bile yok haberin var m??
Ve ben sadece elime kalem al?p yazmay? bileyim, karanl?k odama onun gözbebeklerinden çald???m ???lt?yla.
Sadece yazay?m ba?ka türlü yan?nda olmay? beceremeyip.
Sahi en son ne zaman bir kuca??n s?ca??nda uyudun yavru hat?rlar m?s?n? Kim bilir ne zaman! Do?ru ya… En son seni cami avlusundan  ald?klar?nda kucaklam??lard? onu da unutal? çok olmu?tu zaten de?imli yavru?
Ben, “BEN” diyorum, sen  neler diyorsun.
Neden  ?imdi huzur evlerinde yapayaln?z ya?ayan insanlardan bahsedip kaç?rd?n ki yalanc? huzurumu.
Biliyorum, onlar?n hasretlere kar??an huzurlar? vard?. Özlemlere kar??an, bulamad?klar? huzurlar?. Onlar ad? yuva olamam?? dört duvarlardan kovulal? çok olmu?tu. Unutulmu?tu onlar?n annelikleri babal?klar?, kendilerini onlara borçlu hissetmeyen evlatlar? vard? ama bilmezlerdi ki hala onlar?n dualar? ayakta tutuyor kendilerini.
Biz de unuttuk. Sadece onlar de?il vefas?z olan bizde vefas?z?z. Unuttuk onlar?. Oysa onlar her gün bekliyor… Gelse de birileri, “nas?ls?n?z” diye sorsalar, sorsalar da anlatsak içimizdeki derdi, gam?, kederi, rahatlasak biz de, “bizi dinleyenler de var ?u dünyada” desek diye bekliyorlar ama biz  unuttuk.
Gerçi hiç hat?rlamam??t?k zaten. Bir sürü i? güç, ?imdi gitmek çok güç, hem vakitte bulam?yoruz zaten de?il mi?

Ne dualar?m?z var bize muhtaç olanlara giden, ne yollar?m?z var onlara götüren. Gözümüz yemiyor, her gün envai çe?it nimetlerle donan?rken sofram?z, birileriyle payla?may?  gözümüz yemiyor,  midemiz o kadar yemi?ken, hala aç.  Çünkü hiç doymuyor ki nefsimiz gözümüz de doysun. Açl???m?z?n saati gelince hele,  ölece?iz san?r?z açl?ktan ve esirgeriz bize ziyadesiyle sunulan nimetleri payla?may? ve bilmeyiz ki esirgedi?imiz için öldü açl?ktan Afrikal? çocuk.
Kim u?ra?acak de?il mi biraz daha fazla aç kal?p nefsini terbiye etmekle terbiyesi güzel verilmi? çorbay? içmek varken de?il mi?

Böyle i?te; “Ben” dedik bende kald?k. Sende bitemedik ey muhtaç bak??  ve seni hiç bilmedik. Ama bizi bilen bir mefhum var kar??m?za dikilen, bir de “ben var?m” diyen  ölüm.
Biliyorum sen vars?n,  ben olmasam da sen vars?n.  Ben benli?ime bu kadar tak?lm??ken ey ölüm! Sen bir müddet daha tak?lma yoluma olmaz m?? K?sk?vrak yakalama en haz?rl?ks?z an?mda olmaz m?? Çünkü ben biliyorum ki,  senin varl???n idrak ettirecek bana bütün bunlar? ve ben korkuyorum senden, korkunun sana faydas? yok biliyorum. Ama, sana gelecek yolda bana faydas? olacak biliyorum b?rakt?racak omuzlar?mdaki fani yükleri ve onlar?n yerine yükleyecek yüre?ime sevgi ad?na, vefa ad?na ne varsa .

……ve bir ölüme a?larken anl?yorum art?k  gözya??  sadece tuzlu su de?ilmi?.

Öyle bir zamanday?m bugün, tarifi ?udur diyemeyece?im bir mutluluk var yüre?imde. Ad? nedir bilmedi?im bir duygu ama mutluluk i?te bildi?in mutluluk. Hani bir annenin çocu?unun boynuna sar?ld??? an ya?ad??? gibi, hani yollar?n? ay?rm??ken kader iki sevgilinin aradan y?llar geçtikten sonra bir zaman diliminde kar??la??p kendilerine sunulan lütfun hazz?n? ya?amalar? gibi bir ?ey…

Ve ?u an ne istiyor can?m biliyor musun? Bir köy dü?ünün de olmak. ?öyle mutluluklar?n z?lg?t olup akt???, ?öyle ellerin dostça kenetlendi?i halaylar?n oldu?u,  hani bir türkünün bir seste bittikten sonra ba?ka bir sesten kald??? yerden söylendi?i gibi, güzelliklerle dolu bir bozk?r havas? çekti can?m. Hani yemye?il ovalar?n çocuk sesleriyle daha da güzelle?ti?i, hani dolup ta?an bereketli sofralar?n kuruldu?u, hani öfkenin, hani nefretin talan oldu?u, sevginin in?a edildi?i yerlerde bir hayat istedi can?m. Hani bütün bunlar? toplay?p gözlerinle yüre?ime getiren mutluluk var ya onu istedim i?te.

Ad?  güzel olan ne varsa toplans?n yüre?imde ve ben onu seninle ya?ayay?m, senin gözlerinde. Bir akarsu olsun gözlerin, ben gözlerinde ak?p gideyim güzel olan her yere. Hani mutlulu?un f?s?lt?s? sözlerimden ta?s?n, senin sözlerine kar??s?n ?ss?z bir co?rafyada ve söylesin bildi?i en güzel sözü. Usul bir ç??l?k gelip üflesin yüre?imizde ki esaretin surlar?na ve y?k?ld?kça surlar? daha çok sevsin yüre?im seni. Bitmeyen özlemlerin, tükenmeyen sevdalar?n ve tüm güzelliklerin ad? ol içimde. Hani ben “sen” dedikçe ve  bildikçe seni, öyle de bilsem dünyan?n bütün güzelliklerini ve bulsam kendimi yeniden kaybetti?im o yerde, yani gözlerinde.

Halbuki güne? elini ete?ini çekti?inde bu co?rafyadan güzel bir rüya gibi ba?lam??t? her?ey. Yapraklar o bo?ucu ye?illiklerinden kurtulup sar?n?n bütün tonlar?n? bize göstermekte adeta yar???rken her?ey tam bir ?ölen gibiydi.

Ölüme do?ru giderken bir ?ölen havas?ndayd? bütün a?açlar. Yapraklar?n? birer birer b?rak?rken topra??n ba?r?na belki de fark?ndayd?lar yeni bir baharda tekrar do?acaklara can olacaklar?n?n.

Ama ?imdi… O ?l?k, o serin sonbahar?n ba?lang?c? yok. ?imdi so?uk gelecek. ?imdi ?en ?akrak dü?ecek binlerce yapra??n hiçbiri yok. ?imdi yapayaln?z. Rüzgar esince bütün bedenine de?iyor a?açlar?n. Ya?mur ya??nca her yan? ayn? anda ?slan?yor. ??te bu ac?.

??te bu belki de en ac?s?. Da? gibi a?açlar ayaktayken sonbahar?n gidi?ini bu denli can? yanarcas?na hissederken, dü?en bir ya?mur damlas?na bütün varl???yla bir anda ma?lup olurken…

O zay?f yapraklar, ?imdi topra??n alt?nda toprakla bir olmu? o zay?f yapraklar… Halleri nice olur.

Ya insan?

Bir ömürlük dünya saltanat?n?n biti?ini sonbaharda farkeden insan. Art?k yeterince geç kalmad? m? insano?lu?

Bak sonbaharda bitiyor. Art?k k?? geldi. Ömrü boyunca bir a?ac?n dal?nda kullu?unu yerine getiren yapraklar topra??n alt?nda kaybolurken, insan s?rt?nda bunca yüküyle topra??n alt?nda da rahata erece?ini san?yormu?cas?na… Ne bu umursamazl?k böyle.

Sonbahar bile bitiyor. Aylardan Kas?m. Y?l bitiyor. Ömür bitiyor.

Sonbahar’?n tam ortas?nda ya?amak. S?cak ve so?uk. Uzak ve yak?n. Deniz kenar? ve A?r? Da??…

Eylül’de beklenilenler gelmediyse vay haline sonbahar kalbinin. Sonbahar hüzündür ya hani. Belki de önemli olan beklemektir. Hep beklemek. Birisinin gelip gelmemesi önemli de?il belki de.

Bir kalp en a?a??da. Di?er kalp en yüksekte. Sonbahar ikisinin ortas?nda. Sa?lam bir ba?. Uzaklarda ki kalpleri tutup birbirine ba?layan. Bir daha hiç ayr?lmas?nlar diye ba?layan. Yaz? ve K??? çekip birle?tiren. Az? ve ço?u, dinlemeyi ve konu?may?, gitmeyi ve dönmeyi birle?tiren bir güç.

Sonbaharda do?mak. Sonbaharda yeniden do?mak.

do?mak ne güzeldir bilirim

ama her ?ey yeniden do?maya durmu?ken
bir ilkbaharda,

hazan ya?amak ne kötüdür,
ölmek ne ac?d?r onu da bilirim.

Hiç ölmemi? olsam da,
bir ilkbaharda sevdaya dü?tü yüre?im
ondan bilirim.

??te bu sevgidir, a?kt?r, feda olmakt?r dedirtiyor dü?ününce bu ?ark?.Evet, sevgi yüre?e yerle?mi? haliyle sevda, ömrüne yerle?mi? haliyle a?k, k?ymeti bilinmeden ya?anm?? haliyle tutku, hepsinin bir ucunda yar ve yürekle aras?nda bir ba? var ad?na sevgi diyorlar. Mevsimsiz bir rüzgâr gibidir sevda, bazen seni savurur, bazen savurduklar?n? sana getirir sen istememi? olsan da… En kötü yan?d?r zamans?z olu?u…
Hiç “Tamam ?imdi kap?lar aç?k gelsin.” dedi?in bir zamanda geldi mi kap?na sevda? Gelmez… Çünkü senin ya?amak istedi?in zamanda de?il, ya?anmak istedi?i zamanda gelir.
Çünkü o zaman damar?na kadar i?leyece?ini bilir, çünkü sen gelme dedikçe o daha çok sever yüre?ine yerle?meyi.
zorbad?r sevda
ve sevdaya dü?en zordad?r
ba?? her daim dardad?r
tesellisi yardad?r
Yar’in bir bak???na
bin cana fedadad?r
ve bu Yar’e vefad?r
bir bak??la gelmi?tir
ad? sevdad?r.
Ama asildir, asil de olmal?d?r. Hiçbir a??k çi?netmedi a?k?n? heveslere, hiçbir a??k kör bakmad? a?k?n gerçe?ine, her ne kadar da a?k?n gözü kör kula?? sa??r olsa da… A?k yürekte yarad?r ve her daim ?zd?rapt?r. A?k ?zd?raps?z beslenmez. A?k her daim hasrettir. A?k?n vuslat? yoktur vuslata erdi?i gün zaten cihanda yeri yoktur. A?k dokununca yârin ellerine, ruhun bedenden ayr?l???d?r, bak?nca yarin gözlerine can vermektir, ondan sonra bir nefes daha yoktur.
A?k, Mecnundur yan?k yürekte, Ferhatt?r yi?it bilekte. A?k keremdir, yarin dizinde ölümü sevmektir. Ve a?k Leylad?r öldüren gözde, ?irindir bekleyen yürekte, a?k Asl?d?r yare dermand?r.
Nice â??klar ölmü?tü a?k?n yolunda tek, a?k ya?as?n diye. Ama gel gör ki ?imdi öyle de?il. Kendini â??k sananlar pe?pe?e diziyorlar nice yalanlar nice ya?anm??l?klarla a?k? öldürüyorlar. A?k? yalan k?l?yorlar, bu da çözüyor dizlerimin ba??n?. Yüre?ime a??r geliyor a?k ad?na söylenen, ad? a?k olmayan sözler, hiç ?zd?rap çekmeden a?k? sahiplenen gözler, a?k? yelere çalan, a?k?n ba??n? yere e?mi?likler.
“Ya a?k bende de yalansa.” Diyorum, korkuyorum. Oysa a?k hiç yalan olmam??t? bende, hep ba?? dik dola?m??t? yüre?imde, bak??lar?m? hiç yere e?dirmemi?ti benim.
A?k?n ma?rurlu?unu sevmi?tim hep ve asaletini… A?k?n yüre?imi ma?lup edi?ini bile sevdim. Zaten a?k?n galibiyeti her yüre?in zaferi de?il miydi? Ve a?kt? kâinat? ayakta tutan, bütün utanc?ma ra?men beni de… ?çimde hay?r diyemedi?im her ?ey, bütün yenilgilerimin ad?, bütün zorlar?m?n en kolay hali, bütün “Asla!” deyi?lerimin pes etmi? hali a?kt?.
A?k, yüre?imin gururu, hayat?m?n umudu, solu?umun durdu?u, bak???m?n dondu?u and?. Ya ben yaland?m, ya a?k yaland?.
Ya günah a?kt?, ya a?k en büyük günaht? ba??ma gelen…

Ve a?k, yüre?in en aciz, en güzel halidir anne olunca, yüre?in en çaresiz en ezilmi? halidir yar olunca ve kur?un yemi? halidir, gözlerinde bir gün a?yar olunca….

??mart?lmam?? a?k?n sessizli?e yak?n
Kimbilir kaçyüzy?ld?r sar?lmam?? kollar?n
Sisliydi kirpiklerin ve gözlerin ya?murlu
Yorulmu?sun hakk?n? alm?? y?llar?n

Elfida bir belal? ba??ms?n
Elfida beni farketme sak?n
Omuzumda iz b?rakma yüküm dünyaya yak?n
Elfida hep akl?mda kalacaks?n

Elfida sen eski bir ?ark?s?n
Elfida beni farketme sak?n
Omuzumda iz b?rakma yüküm dünyaya yak?n
Elfida hep akl?mda kalacaks?n.

Hani bir gün yüre?ine hükmetmeye çal??m??lard? ve hüzünle dolu ?u sözleri söylemi?ti ya o çaresiz k?z;
“Ya?ars?n engellerler,
Konu?ursun sustururlar
Ellerine kelepçe vururlar
Yüre?ine zincir vuramazlar ya….”
Do?ru demi?ti. Do?ru demi?ti, ama, yalan olmu?tu bu sözler çünkü yüre?e çoktan zincir vurmu?lard?.
Yüre?e dü?en her sevda yasakt? birileri için ve sevdaya söylenecek sözler için konulmu?tu bütün yasaklar. Ondand?r, sana bu kadar i? dü?üyor kalemim. Sen yazabildi?in kadar yaz. Nas?lsa bir gün zincir vurulmu? yüre?im gibi kelepçe vururlar sana da ellerime de…
Çünkü bilemediler ve bilemiyorlar ki, a?k hiç yasak olmad? kâinatta, sevda ku?un kanad?ndayd? ve hep özgürdü oysa…

Gözlerinin elas? kainat?n en güzel rengi ?u an. Duru?un kainat?n en çaresiz kalm?? hali, ellerin kainattaki çorak topraklar gibi… Peki yüre?in nas?l yavru yüre?in? S?cakl??? yak?p kavuruyor mu seni de, içinde sevgi volkanlar? patl?yor mu? Bütün kainata yetecek kadar sevgi bar?nd?r?yorsun içinde de?il mi?
Peki biz sana ne kadar sunabildik sevgimizi esirgemeden, senin güzel gözlerin gülsün diye nelerden vazgeçtik? Hiçbir ?eyden san?r?m yavru, ne sen ne de di?er çocuklar gülsün diye, hiçbir ?eyden vazgeçemedik. Ne kendimizden, ne zevkimizden, ne hayat?m?zdan vazgeçebildik. Sizin hayat?n?z pahas?nda da olsa vazgeçmedik vazgeçemedik…

?imdi, senin bak??lar?n küskün bize. Bir toz bulutu kapatt? sanki, gözlerinin her rengi bar?nd?ran elas?n?.

…

Kapatmas?n ne olur… Biz sözler dizerken sana, ba?ka da hiçbir ?ey yapamazken, sen biraz daha diren olmaz m?? Bakma bize bak??lar?n?n küsmü? haliyle. Bizim uzatamad???m?z ?efkat elini sen uzat bize ne olur… Sen davet et bizim vicdan?m?z? senin çaresiz hayat?na. Biz unutsak da, do?ruya dair ne varsa, sen hat?rlat bize ne olur, do?rusu asla yalan olmayacak bak??lar?nla, s?ca??n? hiçbir buzulun söndüremeyece?i yüre?inle ve kendinle, yol göster bize.

Çünkü sen cennet meyvesisin ve biz hep yasak koyduk senin yollar?na, senin çaresizli?ine. Ula?amad?k sana, ellerimiz küçük kald?, uzatamad?k. Bak??lar?m?z manas?zd?, bakamad?k sana ve anlam veremedik duru?una, bilemedik ne dedi?ini, ne yüre?inin ne gözlerinin…

Biz bilemedik seni. Sen affet sevgi ticaretine kepenk kapatm?? yüreklerimizi, affet en güzel y?llar?n? yok etti?imiz için bizi, affet sen yerlerden çiçekler toplayacak ya?tayken, sana ?arapnel parçalar? toplatan bizi. Affet kirlenmi? kömür siyah?na dönü?mü? yüre?imizi, sorgulamay? unutmu? vicdan?m?z?. Affet sevgiye uzak kalm?? her yan?m?z?.

Sen bakma bizim ard? arkas? gelmeyen kusurlar?m?za olur mu? Sen büyük ol ve görme kusurlar?m?z?. Hani ba??n bir ç?nar a?ac? olgunlu?unda öyle mütevazi duruyorya… Asl?nda içimi parçal?yor o duru?un. Al resimden ç?kar onu, yüre?ine bas diyor her yan?m. Ama benim yüre?ime zincir vurulmu?, senin yüre?in gibi özgür de?il, uçam?yor her çaresiz bak???n yüre?ine…

Oysa senin bak??lar?n bir anda yüre?ime kondu ve dondu içimde bütün so?uk iklimler. Biz f?rt?nalarda savrulurken, senin yüre?in f?rt?nalarda ya?amay? ö?renmi? ve tutunmu? bir a?ac?n dal?na. Ya?amay? tercih etmi? ümitle, bize ra?men, da?lardaki korkulara ra?men. Da?lar?n yamaçlar?nda bulmu? ya?am?n güzelli?ini, kekik kokular?n? ay?rm??s?n barut kokular?ndan. Ya?amay? bilmi?sin her ?eye ra?men, bir kuru ekmekle açl???n? gidermi?ken sen ve mutlu olmay? bilmi?ken ve sana ya?at?lan her ?eye ra?men, yurduna gelenlere hesaps?zca gülebilmi?ken… Ne kadar büyüksün biliyor musun?

Biz verilmemi? hesaplar?n korkusuyla ya?arken, sen hiç korkmadan bizim hesaplar?m?zdan hala gülüyorsun ya ne kadar büyüksün biliyor musun? Ne kadar güzelsin biliyor musun?

Peki biz ne kadar y?k???z biliyor musun? Ne kadar enkaz?z, senin in?a edemedi?imiz hayat?nda biliyor musun? Ama sen bize ba?lamam??s?n gülmek ümidini, ne güzel, ne mutlu sana büyüklerin küçük hesaplar?yla u?ra?maktansa kendi küçük dünyanda büyük gülücükler atabiliyorsan. Ne mutlu sana, helal olsun sana.

Bütün güzellikler senin olsun seninle olsun. Als?n bütün rüzgarlar, güzel olan ne varsa, senin ve bütün çocuklar?n yüre?ine götürsün ve savursun kas?rgalar bizi de, savursun yüreklerimizi, yok etsin, nas?lsa hiç varolmad?lar….

B?rakmad?lar içimde umut ad?na ye?eren duygular?. Senin gidi?in yalan dedirtti her ?eye.

?nsan yüreklerin ya?ad??? bir dünya de?il buras?, herkesin kendi nefsini yüre?inden büyük gördü?ü, hiç kimsenin “i?te yüre?im ve ben buraday?m” demeye cesaret edemedi?i, korkular?n ecele fayda olsun diye beklendi?i ve sevginin çoktan evini al?p gitti?i lugatlardan bile silindi?i bir dünya buras?.

Oysa kim bilir saklad???m?z insan yan?m?z kaç dünya ederdi b?raksayd?k nefreti. Hazmedebilseydik insanl???n zirvesine ula?m?? temiz yürekleri ve onlar insanl???n zirvesine ç?karken basamak basamak, onlar? zirvelerde görmemek için ayaklar?n?n alt?ndaki merdiveni çekip almayacak kadar olsayd? insan yan?m?z, o kadarc?k da olsa ula?abilseydik insan olman?n ?erefine… Ama üzerine al?nmas?n ki zaten al?nmayacaklard?r insanc?klar, çünkü onlar meclisten içeri söylenen her sözü meclisten taaa en d??ar? anlad?lar, anlayacaklar. Çünkü onlar?n olmayan yüre?ine sadece nefretten bahisler taht kurar.

Evet, hazmedebilseydik, i?te bu yürek diyebilseydik bütün yüreksizli?imize ra?men.

Tabii ?imdi söylüyorsunuz, korkmuyorsunuz, çünkü art?k sizin dünyan?zda de?il, onu yüceltmeniz hiçbir hesab?n?z? alt üst etmeyecek, hatta “kazand?racak” size de?il mi ona övgüler dizmek? Mutlu olacaks?n?z, üzüldük diyeceksiniz de?il mi hiç utanmadan?

Sahi sizin timsah gözya?lar?n?z vard? böyle zamanlara saklad???n?z, onlarla peki?tireceksiniz de?il mi yalanc? hüznünüzü? Ve söyleyeceksiniz bütün yalan sözlerinizi ac?ya dair.

Ah dünya, senin yalan oldu?unu dü?ündü?üm bir günde gösterdin bana bütün gerçekleri,

?imdi bütün gerçeklerin içimde

güzelli?e dair her ?eyi y?kt??? ?u anda,

ne kadar yalan oldu?unu anl?yorum asl?nda.

Ne olurdu sorgusuzca sualsizce sevebilseydik ve korkusuzca ifade etseydik sevgimizi, oysa ne güzel ifade ediyoruz nefretimizi de?il mi? Kocaman tanklarla, toplarla, füzelerle küçücük çocuklar?n ???l ???l bakan gözlerine do?ru hiç korkmadan ve yüre?imiz s?zlamadan yol al?rken, hiçbir çocu?un o masum bak??lar? sizin scud füzelerinizi sükut ettiremezken. Ne güzel ifade ediyoruz nefretimizi de?il mi bütün o masum yüreklere ra?men. Ne güzel ifade diyoruz de?il mi nefretimizi, hain planlar kurarken insan yüreklere korkusuzca, ölümleriyle kendimizi ebedle?mi? kadar mutlu hissederken. Hiç korkmuyoruz de?il mi?

Çünkü mevzu bahis nefret ve Kabil’le gelen hiç silinmeyecek müebbet.

Ve ben, sözler dizmi?tim kendi kendime gelece?in zaman belki de okursun diye güzel insan. Ama sen gelemedin ve bilemedin, art?k neye yarar ki bunlar?n hepsi, benim de ne fark?m var ki seni senden sonra yazm??sam, sen bunu bilememi?sen, e?er gülümseyememi?sen okurken, hiçbir söz diyememi?ken, ne fark?m var ki benim de…

Vars?n sen dönseydin de okumasayd?n, tek seni kucak kucak bekleyen yavrular?na bir kez daha bakabilseydin, e?inin gözlerinde gün gibi do?sayd? bütün gülücükler de…

Tek gelseydin de bende kar??sayd?m insan yönüne hayran onca insan?n kalabal???na, kay?plar?na, tek sen gelseydin de…

]]> http://www.sonbahardadogmak.com/tek-sen-gelseydin-de.html/feed