Ne vakit ba?lasam yazmaya sen giriyorsun kalemimin kapsad??? alana.
Hayat?n bana verilen bir lütuf oldu?unu seninle anlad?m o?lum.
Sen benim can?ms?n, hayat?ms?n, gözbebe?im de?il ondan da k?ymetlisin. Senin melek yüzün, senin kokun, kalemimden her dökülen…
Ne vakit ba?lasam yazmaya sen giriyorsun kalemimin kapsad??? alana.
Sen bu yüre?in çarp???, bu gözün ?????, bu hayat?n anlam? diye bildi?imsin. O kadar yazmama ra?men, ?iirlerimde eksik söylemi?im seni, hep yar?m söylemi?im, “Her güzelli?in ad?s?n” dedim ama, her güzelli?in içinde yok hiç bir güzellik yine senin kadar.
Ben seni seviyorum ya bu kadar, bütün anneler demek ki bu kadar seviyor çocu?unu ne güzel. Demek ki dünya, bu sevgi bar?naklar? y?k?lmas?n diye ayakta duruyor, bu kadar sava?lara, zulümlere ra?men inatla. Her ?ey senin ve bütün çocuklar?n p?r?l p?r?l gözleri gülsün diye. Öyle biliyorum ki sadece benim sevgim bütün çocuklar? ku?atmaya yeter, ama beden s?n?rl? her yere yetmiyor ve yeti?miyor. Ke?ke çocuklar hep gülse, hep mutlu olsa, hep sevilse.
Biliyor musun senin yüzün gülünce kainat gülüyor, sen üzgün olunca kainat üzgün. Sen hep gül ömrüm, sen hep gül.
Seninle hayat?m?n en gerçek oyununu oynuyorum. Gerçekten kendimi in?aat yap?yormu? gibi hissediyorum. Seninle dozere kum koyarken, seninle çivi çakarken tahta parçalar?na, ustaym???m gibi geliyor bana.
Bazen sen gül diye kurba?a gibi konu?urken kendimi bu kadar kapt?rm??l?ktan kurtar?p ko?up aynaya bak?yorum her ?ey eskisi gibimi diye. Vak vak amca olurken de öyle, kedi olurken de, hele senin deyiminle “tayyg?rr” olurken korkuyorum, “ya sen korkarsan” diye. Çünkü o kadar senin dünyana giriyorum ki hiç ç?kmak istememecesine. Sen ?ark? söylememi istedi?inde kendimi dünyan?n en güzel sesli bülbülü hissediyorum, sana ?iir okurken dinliyorsun ya beni bütün kainat dinliyor sanki, öyle güzel dinliyorsun ki…
Hani bütün günün yorgunlu?undan sonra seni uyutmak vakti gelip, sen boynuma sar?l?p s?rna??rken bana, bir kedi gibi, yatt???m?z yerden bir uzay meki?i gibi f?rlat?yorum kendimi dünyadan, soyutluyorum önce odadan, sonra evden, sonra sokaktan, sonra karanl?ktan, sonra dünyadan, sonra y?ld?zlardan, her ?eyden soyutluyorum kendimi. Dönüp duruyoruz seninle, yatt???m?z yerden bir kalp figürü olu?turmu? bir ?ekilde dönüp duruyoruz uzay bo?lu?unda, ve cennet bollu?unun ortas?na dü?üyoruz en son.
Seninle cenneti tatt???m o an? çok seviyorum. Seni sevdi?im gibi güzel ve gerçek.
Tags: anne çocuk, cennetin ortas?, çocuk sevgisi, her güzelli?in ad?, kainat, sevgi bar?na??, uzay bo?lu?u, yürek çarp???