Önce söz vard?
Her ?eyden önce, senden de benden de önce ve sözde yalan yoktu, korku yoktu ve söz sadece güzeldi. En büyük sözle üflenmi?ti bedenlerimize can. “Kûn feyekûn” “Ol.” denmi?ti oluvermi?tik.
Kainat?n özüydü söz. Senin de, benim de, hepimizin özünde en özge yerindeydi söz. Sözden sonra, sözle varolmu?tuk. Söz bizden büyüktü.
Ben hep korktum sözden. Sözün hikayesinden sonra ve bütün benli?imle söylenmemi?-söylenememi? sözlerin gölgesinde ya?ad?m. Çok ?ey söyleyecek zamanlar?m oldu, ama hep döndüm k?y?s?ndan, “ya pi?man olursam” diye esirgedim hep sözü…
Evet söz büyüktü ve ben küçüktüm. Kaç sözün alt?nda ezildim, kaç kez kendimden büyük sözler ettim ve sözlerim büyüdükçe ben o kadar küçüldüm.?imdi küçük sözlerden bile korkuyorum.
“Dilinden çok çekersin.” diyordun ya… Emin ol, çok çektim Anne. Ama merak etme ?imdi hiç dönmüyor dilim. Kaleme döküldü bütün sözlerim ve hesap vermiyorum art?k hiç kimseye. Soranlara, “Kalem öyle yazm??.” diyorum ve kalemim susunca dilimden bir tek söz ç?k?yor “neden yazm?yorsun kalem?”
O sözü de kalem hiç takm?yor. Can? isteyince yaz?yor ve ç?k?yor birkaç kelam ortaya. Zaten benim de söyleyecek hiçbir sözüm kalmam??. Yüre?im konu?uyor hergün. Ben sadece dinliyorum. “Aram?zda kals?n” diyor yüre?im bütün sözlerim, Ben de aram?zda b?rak?yorum bütün sözleri. Hiç kimseye söylemiyorum zaten.
Söyleyemiyorum dedim ya… Korkuyorum, a?z?mdan ç?kt??? an bana hükmetmesinden ve geri dönememekten korkuyorum. Kalem dinliyor bazen bizi konu?urken ve galiba yaz?yor yüre?imden çald??? laflar? hiçbir telif hakk? ödemeden. Hepsini kendine mal ediyor, “Ben yazd?m.” diyor ve böylece yüre?imde hesap vermekten kurtuluyor lal olmu? dilim gibi. Benim konu?maktan korktu?um kadar, hissetmekten korkuyor yüre?im de. T?pk? korkmay? ba?arm?? gözlerim gibi, hala bitmemi? sözlerim gibi.
Hani bir gün yüre?ine hükmetmeye çal??m??lard? ve hüzünle dolu ?u sözleri söylemi?ti ya o çaresiz k?z;
“Ya?ars?n engellerler,
Konu?ursun sustururlar
Ellerine kelepçe vururlar
Yüre?ine zincir vuramazlar ya….”
Do?ru demi?ti. Do?ru demi?ti, ama, yalan olmu?tu bu sözler çünkü yüre?e çoktan zincir vurmu?lard?.
Yüre?e dü?en her sevda yasakt? birileri için ve sevdaya söylenecek sözler için konulmu?tu bütün yasaklar. Ondand?r, sana bu kadar i? dü?üyor kalemim. Sen yazabildi?in kadar yaz. Nas?lsa bir gün zincir vurulmu? yüre?im gibi kelepçe vururlar sana da ellerime de…
Çünkü bilemediler ve bilemiyorlar ki, a?k hiç yasak olmad? kâinatta, sevda ku?un kanad?ndayd? ve hep özgürdü oysa…
Tags: a?k, hikaye, kainat, sevda ku?un kanad?nda, sevmek, söz, söz söylemek, ya?amak