Seninle geçen 3 y?l…
Sen mi büyüdün, yoksa ben çocuk mu oldum?
Ben sana büyümeyi ö?retirken, sen de bana oynamay? ö?rettin.
3 y?l önceki bu gece de…
Biraz uzakta Kale’deki çalar saatin sesini duyacak yak?nl?kta, pencerenin ötesinde sen vard?n. Dünya bir bebe?in sesini ilk kez duyal? daha saatler olmu?tu sadece…
Seninle a?lamak sensiz gülmekten tatl?d?r…
Ama sen a?lay?nca art?k bir daha deprem yapmaya gerek yok. A?laman? susturacak o eller, ?imdi uzaktayken… Dur ?imdi a?lama.
Duy o sesi!
Duyuyorum sesini… O kelimelerle tarif edilemeyecek güzellikte sesini. Öylece bir dere kenar?nda sakin akan suyun yan?ndaki sessizlik kadar, f?rt?nal? geceden sonra sabah?n ilk ?????nda dalgalar?n sonuncusundan da sonra gelen sessizlik kadar güzel sesini…
Ya?a o hayat?…
Bir çocu?a anne olmak, baba olmak… Ya da bir çocu?unun, sana ait dünyan?n tek hakimi olmas?. Onunla oynay?nca kazanaca??n bir dünya. Onunla yorulunca kazanaca??n bir dünya.
Onunla çocuk olunca, çocu?unu büyütece?in bir hayat…
Bir baba, o?lu büyüdükçe yüre?i büyüyen, o?lu büyüdükçe kendi çocukla?an, y?rt?lan oyunca??yla, ses ç?karan kamyonuyla, baba-o?ul hayata meydan okuyan…
Tags: baba o?ul, baba sevgisi, çocuk sevgisi