Sonbahar Bitiyor, Hayata Devam
Ölmeye hazırlanıyoruz.
Gerçekten de hazırlanıyor muyuz? Hayatımızın son baharını yaşarken, günler birer birer elimizden kayarken, kış mevsimine ne kadar hazırlık yaptık.
Son baharını yaşayan ömrümüz, yaprakları bir bir dökülen ağaçlar gibi, kış ayında hazırlıksız çırılçıplak mı kalacak. Yoksa, dökülen yapraklara karşılık herbirinin yerine birer iyilik tohumu mu ektik. Sonhabarın durgunluğu-duruluğu, ruhlarımızı ne oranda dinlendirmiş, arıdırmış, temizlemiştir bilmiyorum. Ancak geç kalmış sayılmayız. Sonbaharın son ayında, kara kış gelmeden; ömrümüzün son demlerinde ömrümüz bitmeden artık elimizden ne geliyorsa yapalım artık. Bir fidanımız varsa onu dikelim.
Dünya işleri bir yana, yıllar ve yıllar boyu çalışıp da ardımızda bir baki eserimiz kalmaması ne acı. Buna karşılık insanın bir fidanı olması ne tatlı. Kendi evladınızdır bu belki, bir canlıdır, bir insan. Belki, tanımadığınız bir çocuğun başını okşamak.
Evet, belki de bu kurtaracak bizi. Bir çocuğun başını okşamak.
Sadece sevmek kurtaracak belki bizi. Belki tüm insanlığı kurtaracak ilacımız sevgi. Ağaçlardan dökülen yapraklar gibi geçtiğimiz her yere sevgi yapraklarını dökmeye çalışanlara ne mutlu. Hayatın karmaşasından, kalabalığından kendisini biraz olsun kurtarıp, yanında duran, belki evinde yan odada duran evladına koşup sarılan, onunla çocuk olan anne’ye, baba’ya ne mutlu.
Sonbahar bitiyor, son iyiliklerimizi yapalım.
Tags: Hayata Devam, ölüm, Sonbahar Bitiyor