Bir Annelik Oyunu Oynuyorum Sanıyordum

Bir annelik oyunu oynuyorum sanıyordum.

Ben bir evcilik oyunundaydım ve oyun bitecek sanıyordum. Çok zamanımı aldı bu duygunun, bu yaşadıklarımın bir oyun olmadığının farkına varmak. Oysa anlamalıydım, bilmeliydim, zira Hamza’nın gözleri bir oyun olmayacak kadar gerçekti. Kokusu vardı sonra, bana buram buram anne olduğumu hatırlatan. Hiç biri oyun değildi, gerçekleşmesine inanamadığım bir duyguydu Ondandır ki inanmam uzun sürdü. Sen ulaşılmaz bir mutluluktun yüreğimin bir köşesinde ümitle beklenen, hep özlenen ve sen gerçektin ve ben gerçekten anneydim. Anneydim senden sonra her şeyi bir yana bırakıp sadece sana yönelen. Sağda sen, solda sen, her yerde sen. Beşere de nasip olmuş merhameti, en sonsuzluğuyla yüreğime getiren de sendin. Senden sonra her şey, senin olduğun yerde başladı hayatımda. Senden sonra, senden öncesini unuttum.  (daha fazla…)