O’nunla Büyümek

Böyle demişti ufaklık, daha yaşıtları (mı desem aylıkları  mı desem) dedeyi, babayı yeni yeni hecelerken.

Balkonda ki baba, o sırada balkonda mıydı heyecandan, yoksa bulutlardamıydı mutluluktan bilmiyor. Bülbül’ün güzel şarkısının yankısındaydı  hala.
Babaa, balkonda mısın?

Onu büyütürken O’nunla büyümek. O’nunla uyanmayı, O’nunla gözünü açmayı, O’nunla yürümeyi öğrenmek. O’nunla beraber düşmek, O’nunla tekrar kuşları, taşları öğrenmek, karıncaları sabırla izlemek, O’nunla küçük bir kek parçasını saatlerce yemeye çalışmak.
Bazen geçen çöp kamyonunu farketmek, bazen de okunan ezanla dua etmek. Çizgi filmleri severek ve isteyerek baştan sona ezberlemek, aslanı kaplanı hücrelerine kadar ezberlemek, birazda fil taklidi yapmak, ama olabildiğince ciddiyetle. O’na hayatı öğretmek.
Hayatı O’nunla baştan, en baştaki anından itibaren öğrenmek.
Bir Baba’ya oğlunun Annesinden gizli yaptığı bir torpilmidir.
Horoz:
-Babaa, balkonda mısın?
Baba:
-Hayır oğlum kalbindeyim. Hep seninleyim.