Ey gül yüzlü çocuk

Sensin ey gül yüzlü çocuk kalbimin yörüngesinde dönüp duran, içimdeki sevda bahçelerinde açan.
Seninle parantezin içine aldı hayat beni.  Senden önce hiç sırası gelmeyen bir işlemdim, ne toplanınca artıyor  ne çıkarılınca  azalıyordum. Sadece bölündü yüreğim senin hasretinle. Sensizliğinde fonksiyonu olmayan, kainatta  yer kaplayan koskoca bir boşluktum.
Senden sonra varlığım anlam buldu, senden sonra  adım  ANNE  oldu.  Senden sonra yüreğim özgür kaldı içindeki sevgiyle, senden  sonra… Senden sonrası da yoktu ya…
Sen karası olmayan bahtımsım, şansımsın, inancımsın, hergün gördüğüm mucizesin. Kanatlarını açıp bütün özgürlüğüyle,  fani dediğim, baki kıldığın dünyama gelensin.  Şükrü sen getirdin, tevekkülü sen, tefekkürü sen getirdin dünyama.
Sen insan olduğumu  unutturan  bütün yüzlere inat, gülen yüzüsün kainatımın.  Sen çocuksun, meleklere  eşsin, buram buram sevgisin ve yüreğimdesin. Keşke diyorum bütün yüreği taşlaşmış insanların içinde bir parça senden olsa , o zaman kötülük nasıl elini kolunu sallayarak dolaşabilirdi bu denli rahat. Başkalarının mutsuzluğuyla nasıl mutlu olabilirdi bir başkası. Nasıl sahipsiz bırakırdık, açlıktan ölümün gözüne bakan çocukları, nasıl vicdanımız rahat izlerdik zalimin zulmüne maruz kalanları,  nasıl küçücük sebeplerle büyütürdük içimizdeki nefreti.
Nasıl riyayla barışık  olurdu dilimiz, nasıl aşk ayaklar  altında böylesi ezilirdi, nasıl,  nasıl güzel olmazdı her şey, ey ilahi lütuf eğer içimizde senin temizliğini saflığını ve güzelliğini her şeyden üstün tutarak yaşamayı başarabilseydik. En büyük özrümüz bu belki, sen olmamak seni bulamamak içimizin derinlilerinde.
İşte bende sadece bunu yapabiliyorum, sen diyorum, seni diyorum  seni yazıyorum, seni görüyorum. Biliyorum ki,
sen varsın, gerçeksin ve  kurtuluşumsun. Zira sen varsan  istikamet müstakim.