Önce söz vard?

Her ?eyden önce, senden de benden de önce ve sözde yalan yoktu, korku yoktu ve söz sadece güzeldi. En büyük sözle üflenmi?ti bedenlerimize can. “Kûn feyekûn” “Ol.” denmi?ti oluvermi?tik.
Kainat?n özüydü söz. Senin de, benim de, hepimizin özünde en özge yerindeydi söz. Sözden sonra, sözle varolmu?tuk. Söz bizden büyüktü.
Ben hep korktum sözden. Sözün hikayesinden sonra ve bütün benli?imle söylenmemi?-söylenememi? sözlerin gölgesinde ya?ad?m. Çok ?ey söyleyecek zamanlar?m oldu, ama hep döndüm k?y?s?ndan, “ya pi?man olursam” diye esirgedim hep sözü…
Evet söz büyüktü ve ben küçüktüm. Kaç sözün alt?nda ezildim, kaç kez kendimden büyük sözler ettim ve sözlerim büyüdükçe ben o kadar küçüldüm. (daha fazla…)

Ne vakit ba?lasam yazmaya sen giriyorsun kalemimin kapsad??? alana.

Hayat?n bana verilen bir lütuf oldu?unu seninle anlad?m o?lum.
Sen benim can?ms?n, hayat?ms?n, gözbebe?im de?il ondan da k?ymetlisin. Senin melek yüzün, senin kokun, kalemimden her dökülen…
Ne vakit ba?lasam yazmaya sen giriyorsun kalemimin kapsad??? alana.

Sen bu yüre?in çarp???, bu gözün ?????, bu hayat?n anlam? diye bildi?imsin. (daha fazla…)